ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਰੂਹ ਕਦੋਂ ਦੀ ਥੱਕ ਕੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਮਰਦੀ–ਮਰਦੀ ਨੂੰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ,
ਚੁੱਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਚ ਧੜਕਣ ਫਿਰ ਜਗਾ ਜਾਂਦੀ।
ਜਦ ਦਰਦ ਬੋਲਣੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਏ,
ਕਲਮ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ ਬਣਾਂਦੀ ਏ,
ਅੰਦਰਲੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲਦੀ,
ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੀਅ ਜਾਂਦੀ ਏ।"
ਸੁਗਮ
Punjabi Poetry | Ishq | Ruhaniyat | Zindagi | Ehsaas - Sugam Badyal
ਹਾਣ ਦਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵੀ ਆਪ ਦੇ ਨੇ ਭਾਗ ਵੇ ❤️🌸 ਕੁਝ ਹਸਤੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੈਨ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁ...