ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ | Ishq Di Zubaan

ਇਸ਼ਕ਼ ਰੰਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੈ,

ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਝੂਠ।

ਕਦੇ ਆਤਿਸ਼ ਬਣ ਕੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਜਾਵੇ,

ਕਦੇ ਸਰੂਰ ਦੀ ਬੂੰਦ ਬਣ ਰੂਹ 'ਤੇ ਟਪਕ ਜਾਵੇ।

ਇਹ ਨਫ਼ਸ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਕੀਆਂ ਲੈਂਦਾ,

ਪਰ ਰੂਹ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਦੇ ਆਰਜੂ ਬਣ ਕੇ ਉੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,

ਕਦੇ ਖ਼ਾਹਿਸ਼-ਏ-ਵਸਲ ਬਣ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ।

Ishq rang nahi, par rangan di zubaan hai,
Saadgi vich liptia ikk sohna jhooth.
Kade aatish ban ke seene nu saar jaave,
Kade suroor di boond ban rooh 'te tapak jaave.

Eh nafas vaang chupkian lainda,
Par rooh vich goonjda rehnda hai.
Kade aarzu ban ke ugg aunda hai,
Kade khwahish-e-wasal ban akkhan chon beh jaanda.

— Sugam