ਮਿੱਠੇ ਜਲ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਧੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਹਰ ਰਾਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ ਜਨਾਬ,
ਫਿਰ ਵੀ ਭੋਲੇ ਚਿਹਰੇ ਓੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ,
ਇਹ ਤਾਂ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ‘ਚ ਫਸਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਸਹੂਲਤ ਦਿੱਤੀ ਦੇ ਜਾਲ ਬੁਣ ਲਏ ਨੇ,
ਤੇ ਦੋਸ਼ ਢਿੱਲੇ ਮੱਠੇ ਦੇ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਸਾਹਮਣੇ ਖੰਡ ਚਾਹਣੀ ਘੋਲ ਘੋਲ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਨੇ,
ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੰਜਰ ਛਪੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਇਨਸਾਫ਼ ਇੱਥੇ ਨਾਅਰਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ,
ਫ਼ੈਸਲੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹੱਕ ‘ਚ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜਿੱਦ ‘ਚ ਹਾਂ,
ਇਹ ਤਾਂ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੋਹ ਦੀ ਕੈਦ ‘ਚ ਕੈਦ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ।
ਸੁਗਮ
No comments:
Post a Comment
Please do not enter any spam link in the comment box.