ਜਦ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ
ਖਾਮੀਆਂ ਕੱਢ ਕੇ ਖੁਦਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ
ਝਗੜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,
ਤਦ -ਤਦ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਯਕਦਮ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲਦੀ ਹੈ,
"ਤੂੰ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤੇ ਹੈ,
ਚੰਗਾ ਹੈਂ, ਬਿਹਤਰੀਨ ਹੈ,
ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ,
ਅਤੇ ਧਰਤ ਦੀ ਸਮਤਲ ਉੱਤੇ
ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗਰਾਂ
ਉੱਚੀ ਅਥੱਕ ਉੱਡਾਨ ਭਰਨੀ ਹੈ,"
ਤੇਰੀ ਉਡਾਨ ਸਭ ਵੇਖਣਗੇ,
ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਅਦਭੁਤ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗਰ
ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਦੀਦ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲੇ ਰਹਿਣਗੇ,
ਬਸ! ਹਾਲੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਬਨਾਵਟ,
ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਚਾਕ ਬਣ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿ,
ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਬਣਦੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ,
ਕੁਦਰਤ ਛੋਟੇ ਤਿਣਕੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਮਾਤ
ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਹਾਲੇ ਖੰਭਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ,
ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ
ਅਦਭੁਤ ਹੁਸਨ, ਮਖਮਲੀ
ਰੰਗੀਲੇ ਵੱਡੇ ਖੰਭ
ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂਗਰ ਵਾਂਗ
ਜਾਦੂ ਟੂਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਟਿਮਟਿਮ ਜਗਣਾ ਹੈ,
ਹਾਲੇ ਉਸ ਸ਼ਮਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੌਰ ਚਾੜ੍ਹ
ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ
ਉਨੇ ਹੀ ਦੀਵਾਨੇ ਹੋ ਜਾਣ
ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈਂ।
No comments:
Post a Comment
Please do not enter any spam link in the comment box.